خصوصیات جوانه ­زنی و رشد گیاهچه­ های گیاه مهاجم گل ­گندم تحت تأثیر غلظت های مختلف اسانس رزماری  و آویشن شیرازی در شرایط آزمایشگاه و گلخانه بررسی شد. در آزمایشگاه، کاهش طول ساقه­ چه گل گندم در غلظت ­های µl/ml 5/0، 1، 2، 5، 10 و 20، به ترتیب در رزماری 33/32 تا 100 درصد و در آویشن شیرازی 67/83 تا 100 درصد و کاهش طول ریشه­چه به ترتیب در رزماری 62/62 تا 100 و در آویشن شیرازی 49/83 تا 100 درصد نسبت به شاهد آب مقطر بود. در گلخانه، اثر کاهشی اسانس آویشن شیرازی در غلظت µl/ml 10 و 20 روی طول و وزن خشک ساقه حدودا 2/2 و 7/2 برابر بیشتر از اسانس رزماری بود. همچنین اثر بیشتر آویشن شیرازی برکاهش طول و وزن خشک ریشه نیز مشاهده شد. با افزایش غلظت اسانس به ویژه در مورد آویشن شیرازی، نشت الکترولیت افزایش و شاخص عملکرد فتوسنتزی کاهش یافت. به طور کلی اثر اسانس آویشن شیرازی بیشتر از اثر علفکش های تریفلورالین در آزمایشگاه و گلایفوسیت در گلخانه بود.

حضور گونه های گیاهی در کنار یکدیگر موجب ایجاد روابط زیستی در بین آنها می شود. این روابط بسیار پیچیده و متغیر هستند که در بین آنها تسهیل و رقابت بیش ترین تأثیر را بر کارکرد زیست بوم دارند. از جمله عوامل محیطی که بر روابط زیستی تأثیر دارد آشفتگی های محیطی از جمله آتش می باشد. این مطالعه به دنبال بررسی اثر آتش سوزی بر روابط زیستی تسهیلی و رقابتی در بین گیاهان بالشتکی و زیرآشکوب آنها می باشد. بنابراین، برای بررسی اثر آتش سوزی بر روی روابط زیستی تعداد 25 پایه اسپرس زنده و 25 لکه سوخته اسپرس و نیز به صورت جفتی برای هر کدام از پایه ها پلاتی در فضای بیرون به صورت تصادفی انتخاب گردید و گونه های آن ثبت و سپس روابط زیستی محاسبه شد. طبق نتایج بدست آمده اثر آتش سوزی بر درصد پوشش کل گونه ها معنی دار نبود ولی موجب افزایش پهن برگان چندساله (از 7/4 به 3/11درصد)، ژئوفیت ها (از 1/0 به 5/0درصد)، پهن برگان یکساله (از 1/0 به 3/2درصد)، گندمیان یکساله (از 0 به 1/0درصد) و موجب کاهش گندمیان چندساله (از 2/7 به 9/4 درصد)، بوته ای ها (از 8/3 به 8/0درصد) و گیاهان بالشتکی (از 7/1 به 4/0درصد) شد. و بر لگوم ها تأثیر معنی داری نداشت. با توجه به آزمون تی غیرجفتی، اثر آتش سوزی بر روابط زیستی در کل موجب افزایش تسهیل گونه ها نسبت به منطقه شاهد شده است، و همچنین آتش سوزی تأثیر معنی داری بر گروه های کارکردی نداشت.

مقدمه: تولید استوین توسط باکتری های فراریشه نقش مهمی در افزایش رشد و مقاومت گیاهان به بیمارگرهای گیاهی دارد. هدف این پژوهش، بهینه سازی تولید استوین در B. subtilis GB03 با استفاده از روش های طراحی آزمایش بود. مواد و روش ها: اهمیت هشت جزء مواد غذایی و شرایط کشت بر تولید استوین با استفاده از روش Plackett– Burman ارزیابی شد. از روش بالاترین درجه فراز و نشیب برای دستیابی به محدوده بهینه سه فاکتور منتخب استفاده شد و در نهایت سطح بهینه آنها توسط طرح مرکب مرکزی تعیین شد. نتایج: نتایج نشان داد که گلوکز، فسفات آمونیوم و سرعت هم زنی اثر قابل توجه ای در تولید استوین داشتند. سطح بهینه فاکتورها مقدار 91/75 گرم گلوکز، 79/5 گرم فسفات آمونیوم و سرعت هم زنی 213 دور در دقیقه بود. بیشینه تولید استوین به مقدار 1/26 گرم در لیتر و در زمان 40 ساعت حاصل شد که 43 درصد بیشتر از محیط پایه بود. البته ترکیبات فرار آزاد شده از باکتری در محیط بهینه شده دارای فعالیت گیاهسوزی روی گیاهچه های Arabidopsis thaliana بود. نتایج نشان داد که غلظت یک قسمت در میلیون بیشترین اثر را در افزایش رشد گیاه داشت. بحث و نتیجه گیری: روش های آماری طراحی آزمایش ابزاری ارزشمند در بهینه سازی شرایط فرمانتاسیون برای افزایش تولید استوین هستند. اما به هر حال ترکیبات فرار تولید شده توسط باکتری در محیط بهینه شده گیاهسوز هستند و نیاز است قبل از مصرف غلظت بهینه آنها تهیه شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور بررسی نقش مهمترین علف کش های انتخابی شالیزار در ایجاد عارضه کوتولگی برنج این آزمایش در سال 1386 در موسسه تحقیقات برنج کشور در شرایط آزمایشگاهی و گلدانی اجرا گردید. بررسی های دز-پاسخ با استفاده از علف کش های تیوبنکارب، بوتاکلر و اکسادیارژیل و برنج رقم هاشمی در پتری دیش حاوی آگار و محیط کشت یوشیدا انجام شد. ارزیابی چشمی گیاه سوزی علف کش ها نشان داد که علف کش تیوبنکارب سبب ایجاد علائم اختلالات رشدی ویژه ای شامل برگ های سبز تیره، کوتاهی ارتفاع، برگ های کوتاه و ضخیم و ریشه های قهوه ای می گردد، که این نشانگان علائم عارضه کوتولگی برنج هستند. بر اساس پارامترهای تجزیه رگرسیونی، اثرات بازدارندگی تیوبنکارب بر روی ارتفاع، طول ریشه چه و وزن تر گیاهچه های برنج بطور معنی داری بیشتر از دو علف کش دیگر بود. دز مورد نیاز برای 50% کاهش (GR50) ارتفاع برنج برای علف کش تیوبنکارب 40 و 13 مرتبه کمتر از بوتاکلر و اکسادیارژیل بود. آزمایش دوم به منظور ارزیابی صحت آزمایش اول و بررسی تاثیر علف کش تیوبنکارب در ایجاد عارضه کوتولگی اجرا گردید. آزمایش در گلدان های حاوی خاک اراضی شالیزاری با سابقه کوتولگی انجام شد. تیمارها شامل زمان مصرف علف کش (قبل و بعد از نشاکاری)، سطح آب گلدان هنگام مصرف علف کش (غرقاب و اشباع) و دز علف کش (0، 2، 4، 6، 8 و 10 کیلوگرم ماده موثره در هکتار) بود و آزمایش در قالب طرح فاکتوریل اسپلیت، اسپلیت در سه تکرار اجرا گردید. نتایج این بررسی نیز نشان داد که فقط علف کش تیوبنکارب سبب بروز کوتولگی شده و نتایج آزمایش قبلی را تائید نمود. تجزیه داده ها نشان داد که گیاه سوزی ناشی از تیوبنکارب (کوتولگی) به شدت تحت تاثیر دز علف کش تیوبنکارب، زمان مصرف علف کش و روش آبیاری قرار گرفت. داده ها بیانگر این واقعیت بودند که کاربرد تیوبنکارب در خاک های اشباع سه برابر بیشتر از خاک های غرقاب بر روی برنج گیاه سوزی داشته و یک همبستگی معنی دار سیگموئیدی (r2>95%) مابین دز علف کش و گیاه سوزی تیوبنکارب وجود داشت. بطور کلی مصرف تیوبنکارب پس از نشاکاری در مقایسه با قبل از نشاکاری سبب کاهش شدت کوتولگی گردید. بر اساس نتایج این تحقیق برای مدیریت عارضه کوتولگی در کشت نشائی برنج، غرقاب مزرعه قبل از مصرف علف کش و نیز کاربرد علف کش پس از نشاکاری و در حداقل دز توصیه می شود.

زمینه و هدف: ضایعات شیمیایی به خصوص ضایعات حاصل از تولید آفت کش ها بسیار خطرناک بوده و کنترل و بازیافت آن ها در طی سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهش گران و سازمان های زیست محیطی را به خود جلب نموده است. ضایعات حاصل از تولید علف کش بوتاکلر در واحد های صنعتی تحت شرایط نامطلوب فرآیند و هم چنین طی مراحل فیلتراسیون محصول به وجود می آید و باعث مشکلات جدی زیست محیطی می شود. در این تحقیق بازیافت بوتاکلر از ضایعات و کاربرد آن بر روی گیاه برنج مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: ضایعات دارای %55.8 بوتاکلر و محصول غیر استاندارد با درجه خلوص %63.3 از یک واحد صنعتی نمونه برداری شد. ترکیبات موجود در ضایعات با حلال استخراج و با استفاده از دستگاه های GC/MS و FT-IR مورد شناسایی قرار گرفتند. اندازه گیری بوتاکلر بازیافتی در نمونه های استخراج شده از ضایعات و محصول غیراستاندارد با دستگاه HPLC انجام گرفت که مقدار آن به ترتیب 88.4 و %89.7 بود. جهت بررسی استفاده از این نمونه ها در شالیزارها، آزمایش کاربردی بر روی گیاه برنج انجام گرفت. تیمارهای تهیه شده در معرض ضایعات، محصول غیراستاندارد، بوتاکلر های بازیافتی و نمونه تجارتی به میزان 1.5 کیلوگرم ماده فعال در هر هکتار قرار گرفتند.بحث و نتیجه گیری: میزان گیاه سوزی نمونه ضایعات و محصول غیراستاندارد برابر 100% بوده و کلیه گیاهان پس از 28 روز پژمرده و خشک شدند. میزان گیاه سوزی بوتاکلر تجارتی، بازیافت شده از ضایعات و محصول غیراستاندارد در همان شرایط به ترتیب برابر 6.5، 8.5 و %8 بوده است که دلالت بر آن دارد که بوتاکلرهای بازیافت شده می توانند مانند نمونه تجارتی به طور موثر در مزارع برنج مورد استفاده قرار گیرند.

همواره در فعالیت های تخصصی پزشکی قانونی، حضور در صحنه فوت و جنایت به عنوان اصلی ترین بخش کار مورد تایید است. بررسی چگونگی قرار گیری جسد در صحنه، جمع آوری شواهد کافی و نمونه برداری از لکه های مشکوک و بررسی موقعیت محل از نظر درجه حرارت، زمان، رطوبت هوا و سایر عوامل، اظهار نظر صریح و دقیق در مورد  علت مرگ را ممکن می سازد.براساس گزارش نیروی انتظامی، پیرزنی 60 ساله متعاقب خود سوزی در منزلی در روستا فوت نموده بود. پزشکی قانونی در معاینه صحنه با اتاق کوچکی، فاقد زیر انداز یا فرش و بدون شواهد دودزدگی شدید در دیوارها و  سقف و بدون مواد سوختی و یا وسایل آتش زا مواجه شد. جسدی کربنیزه با پارگی شکم و بیرون زدگی احشاء، با صورت روی زمین قرار گرفته بود. اطرافیان از وجود هر گونه سروصدا یا دود و بوی سوختگی اظهار بی اطلاعی می کردند.اگر چه وظیفه اصلی پزشکی قانونی تعیین علت مرگ(cause)  می باشد ولی اظهار نظر درباره چگونگی حدوث مرگ (manner) نیز جهت همکاری با سیستم قضایی اهمیت دارد. صحنه جرم همواره محل کشف جسد نیست و احتمال بروز جنایت در محل دیگر و انتقال جسد وجود دارد. بررسی مواردی مانند محل قرارگیری جسد، نوع حادثه، تعداد افراد فوت شده، بهداشت و ایمنی منطقه، سرعت عمل در انجام تحقیق و نمونه برداری، شرایط آب و هوایی زمان تحقیق و حفظ مدارک مربوط به صحنه، همگام با تهیه گزارش تصویری و گزارش نوشتاری قبل از انتقال جسد اهمیت ویژه ای دارد.براساس شواهد موجود در صحنه فوت و جسد متوفی، احتمال بروز جنایت قبل از فوت و سوزاندن جسد مطرح گردید و در کالبد گشایی جسد و تحقیقات قضایی اهمیت این ادعا اثبات شد.

یکی از اقدام های لازم پیش از کشت گیاهان زراعی دوم، بینش کافی درزمینه ی تأثیر باقی مانده ی علف کش های مصرف شده در کشت گیاه زراعی اصلی بر رشد گیاهان زراعی کشت دوم است. این آزمایش به منظور بررسی تأثیر بازدارندگی احتمالی باقی مانده ی برخی علف کش های انتخابی برنج برکشت شاهی و کاهو به عنوان محصولات غالب کشت دوم انجام شد. عامل های آزمایش شامل علف کش های رایج شالیزار (تیوبنکارب، بوتاکلر، اکسادیارژیل، بن سولفورون متیل و مصرف نکردن علف کش (شاهد) و گیاهان محک (کاهو و شاهی)) بودند. علف کش های یادشده بنا بر عرف منطقه در کشت نشایی برنج مصرف و پس از برداشت برنج، آزمایش های زیست سنجی با استفاده از خاک شالیزارهای بالا در شرایط گلدانی انجام شد. نتایج نشان داد که تأثیر بازدارندگی باقی مانده ی علف کش ها بسته به نوع گیاه کشت دوم و نوع علف کش مصرفی شالیزار متفاوت بود. ریشه ی گیاهان محک در مقایسه با اندام های هوایی حساسیت بیشتری به باقی مانده ی علف کش ها نشان دادند. بوتاکلر کمترین (9درصد≤ ) و اکسادیارژیل بیشترین (60درصد≤ ) میزان بازدارندگی بر گیاهان محک را داشت و علف کش های بن سولفورون متیل و تیوبنکارب نیز از لحاظ آماری تأثیر بازدارندگی همسان اکسادیارژیل بر ریشه ی گیاهان محک موردبررسی داشت. بر پایه ی نتایج این آزمایش، رشد گیاهان شاهی و کاهو به عنوان کشت دوم در شالیزار می تواند به طور معنی داری تحت تأثیر منفی باقی مانده ی برخی از علف کش های شالیزار مانند اکسادیارژیل، بن سولفورون متیل و تیوبنکارب قرار گیرد.